Από όλα τα γνωστά έμβια όντα ο άνθρωπος είναι το μόνο που διαθέτει νοημοσύνη, ομιλία και αυτοσυνείδηση. Το μόνο που επενεργεί στην φύση όχι μόνο παθητικά με την παρουσία του, αλλά έχει την δυνατότητα να την μεταβάλλει και να την χρησιμοποιεί προς όφελός του. Αλλά όλα αυτά έχουν ένα σημαντικό αντίτιμο.
Υπάρχει γενικά η τάση, οι πόλεμοι τον 20ο και τον 21ο αιώνα να αναλύονται στην βάση αντικρουόμενων συμφερόντων των εμπλεκομένων κρατικών δρώντων και ιδίως των Ελιτ που τα κυβερνούν. Λογικά θα έπρεπε να ήταν έτσι. Λογικά επίσης ο Κλαούζεβιτς έχει δίκιο. Ο πόλεμος είναι η συνέχιση της διπλωματίας με άλλα μέσα. Αλλά η διπλωματία αποτελεί
Μία από τις πιο παρεξηγημένες θέσεις της επικούρειας φιλοσοφίας είναι διαχρονικά ο ρόλος των τεχνών στην καθημερινότητα των ανθρώπων και το κατά πόσο αυτές μπορούν να διαμορφώνούν συνειδήσεις ή απλά εξυπηρετούν μόνο ψυχαγωγικούς σκοπούς.
Πολλές φορές στους Επικούρειους κύκλους έχει αναφερθεί το όνομα του Αρίστιππου με απαξιωτικό και με σκαιό τρόπο. Και έχει χαρακτηρισθεί ως παράδειγμα προς αποφυγή. Διότι, όπως λέγεται, επιδιώκει ο Αρίστιππος μόνο τις σαρκικές ηδονές.
Λέγοντας Επιστήμη, εννοούμε την τεκμηριωμένη και αναμφισβήτητη γνώση που διαθέτουμε για τον κόσμο που μας περιβάλλει. Η τεκμηρίωση κατά τον Πλάτωνα εξαντλείται στην λογική επιχειρηματολογία με το εργαλείο της διαλεκτικής, αγνοώντας επιδεικτικά τον πραγματικό Κόσμο. Έτσι στον Θεαίτητο εκφράζεται η άποψη «έστιν ουν επιστήμη δόξα αληθής μετά λόγου».
H προηγούμενη ανάλυσή μας για την εγκύκλιο παιδεία προκάλεσε μία αντίδραση. Λάβαμε μία επιστολή που προσπαθεί, λέει, να μας προσγειώσει στην πραγματικότητα. Καμία αντίρρηση, εξ άλλου ο Λουκιανός γράφει ότι . . . . ή μάλλον ας αφήσουμε τον Λουκιανό και να δούμε την επιστολή, στην οποία δεν αλλάξαμε ούτε ένα κόμμα: